Zondagsarmpje
Zo mama’s eerste werkdag (na de vakantie) zat er weer op en mama ging met een voldaan gevoel op weg om mij en Kevin op te halen van de kinderopvang. Bij het oversteken moet ik altijd mama’s handje vasthouden, maar daar had ik nu even geen zin in. Mama trok me aan mijn armpje mee en ik liet me gewoon midden op de weg vallen uit protest! Ja dat ging dus niet helemaal goed, met als gevolg… “knak”… en pijn dat het deed.
Mama is als een speer naar huis gereden met mij huilend achterin. Kevin werd meteen bij buurman Patrick afgeleverd, zodat mama en papa met mij naar de huisartsenpost konden gaan, want mijn armpje bleef zeer doen. Buurvrouw Nicole heeft mijn armpje in een mitella gedaan. Bij de dokter aangekomen bleek ik een zondagsarmpje te hebben en de dokter heeft, onder flink gebrul van mij, mijn armpje weer terug gezet. En je raad het al weg was de pijn. Mama weer opgelucht want die voelde zich behoorlijk beroerd.
Eind goed al goed!!!
Dikke knuffel Megan
Dat meen je niet!!! Jeetje, wat zal jij je rot gevoeld hebben…gelukkig alles weer goed! Wist niet eens dat het zo heette, een zondagsarmpje…leuke scrap trouwens!!! Tot maandag,
Aagje
Oeps…. Dat heb je met zo’n woelwatertje!
Hoi lieverds,
Een zondagsarmpje en dat op donderdag . Ik begrijp dat die extra zeer doen. Het oversteken gaat vast sneller de volgende keer.
Liefs, Oma S.